سلام
کمی حرف با خودم :
مدح و ستایش و نیایش ناماندگارند چون تقدیر پادزهر
حکاکی بر سنگ قبر زوال پذیر است و هدر رفتنی
مرگ کندنٍ نقشی زیباست بر سنگ ناسپاس
ندامت است از شب زنده داریهای بی بندوبار
هنوز هم ساختمان متوفیات بهشت زهرا
با تخته های معروف به مرده شورخانه
از عهد ناصرالدین شاه عزیز بر جای مانده است
هنوز هم مرگ هست
مردن در هر زمان و هرجا
چشم فرو بستن کسی در روز روشن و یا شبی تیره
زمانی که هیچکس نخواهد دید
چون روزهای دیگر
رفیق گویا سفر به من نزدیکتر است
تا طلوع
وحید ز مصباح
سلام به خوانندگان تمنای شیرین گناه ...مدتها بود که بی سلام اینجا برایتان نوشتم
اما گویا اینبار باید سلام میکردم زیرا به خیلی چیزهای عجیب گذشته برگشتم و خیلی
چیزها برایم تغییر کرده... سلام دادم تا بگویم سفری در پیش دارم به سرایی جاودانه
سلام کردم بگویم بعد از اینکه به سفر رفتم خیلی از واقعیتها را میفهمید و زمان سفر؟ خیلی به من نزدیک است.
و اینبار مطلبی به نام: ممنوع
آغاز
نه!
هرچه غير پايان ممنوع
گل، هرگز!
جز رويش سيمان ممنوع
اين کوچه تنگ
تا ابد بن بست است
انديشه
راهی
به خيابان ممنوع!
شب
پابرجاست،
فکر فردا ممنوع!
هر واژه به جز
سکوت
اينجا ممنوع!
تا مرداب
آشفته نگردد خوابش
حرفی از رود،
موج،
دريا،
ممنوع!
ای باد!
به خود مپيچ
توفان ممنوع!
ای ابر!
مکوب طبل
باران ممنوع!
خورشيد برو
برای اين سال کبود
يک فصل بس است:
جز
زمستان
ممنوع!
تعطيلی ابرهاست،
بارش ممنوع!
زرديد
به سبزها
گرايش ممنوع!
تقدير شماست بی صدا
له بشويد
جز ناله ی نارنجی خش خش ممنوع!
از شبنم
از برگ
سرودن ممنوع!
شعری غير از
رويش آهن
ممنوع!
خاموشی سايه وار گريه تا هست
بر لب ها
يک خنده ی روشن
ممنوع!
قحطی ترانه
غير شيون ممنوع!
رويش
در اين دشت سترون
ممنوع!
ای مرد!
در اين زمانه ی نامردی
حرفی از جنس عشق
- از زن -
ممنوع!
خیلی خیلی سپاسگذارم که مطالعه کردید
آنچه نوشته میشود همه ساز و سوز دلتنگی است
به امید دیدار
تا طلوع
وحید زرکوب (مصباح)
روز میلاد تن
تا طلوع
دردهای فروخورده را
مرهم می نهم
و نوشتن التيامی ست
پس از التهاب
می نويسم
پس...
جان بگيرد استخوانم
يا که جانم
وحید زرکوب( مصباح)
نشانه ی بودن
تنها
صدای بغض سکوت است
و بی شمار چشمان حريصی
که لحظه هايت را
حتا
با ایجاد علاقه در دلت میکشند
تردستان اين جا
- به شعبده -
رنگ می کنند مردمان را
و گنجشککی را - خرد - به جای سيمرغ می فروشند.
دل را به بازی میگیرند
و تمام احساست را به دار می آویزند
اینجا.....
وحید زرکوب (مصباح)
هنوز زنده ام
این را دری که باز نمیشود تکرار میکند
و نشه شدم از چیزی که از بویش همیشه بدم میامده
وحید زرکوب مصباح
۱
این نگاه بچه آهوی بازیگوش خسته ایست
که صیاد را نمیشناسد
دنبال صیاد میرود پی بازی
حالا مانده همانند مادر خود تنها و زخمی
و دشتی بی آهو
۲
دلت خونه عشقه
من میدونم چشات لبریز اشکه
گهری هستی در صدف به انتظار رهایی
میدانم آنچه تو بر دل داری
ای تنهایی
ای جاودانه غم عشق
تا طلوع
وحید زرکوب(مصباح)
يک بار ديگر ببينمش
بعد آن همه سال
آن همه صبوری
بی قراری.
برای خداحافظ آخر
برای لرزش دوباره شانه ها
برای يک دست تکان دادن ساده
يا مرور دوباره رويا ها
حتی باز پس دادن آن عکسها
که قاب چشم هايم را
تمام اين مدت را پر می کرد...
بهانه اش هر چه می خواهد باشد
مجهولی یا هر چیز
تنها
بگذاريد يک بار ديگر ببينمش
من مانده ام دوباره و چشمان انتظار
یك سفره . هفت سین و تویی كه نمانده ای
نارنج و تنگ ماهی و عكسی به یادگار
یك سو فروغ نشسته كنار من
یك سو نوای شاپری و زخمه های تار
دیوان حافظ و قرآن كنار هم
سوگند و فال.زمزمه و قلب بی قرار
حافظ!تو را قسم به همان شاخه نبات
حافظ!تو را به پاكی عطر حضور یار
حافظ!سخن بگو كه تو آگاهی از دلم
ای خواجه!می شود آیا؟خبر بیار
گفتش :((نفس بر آمد و.....))دیدم هنوز هم
من مانده ام دوباره و چشمان انتظار
تا طلوع
اى خداى بزرگ، اى ايدهآل غايى من، اى نهايت آرزوهاى بشرى، عاجزانه در مقابلت به خاك مىافتم، تو را سجده مىكنم، مىپرستم، سپاس مىگويم، ستايش مىكنم كه فقط تو، آرى فقط تو اى خداى بزرگ شايسته سپاس و ستايشى، محبوب بشرى، فقط تويى، گمشده من تويى. ولى افسوس كه اغلب تظاهرات فريبنده و زودگذر دنيا را به جاى تو مىپرستم. به آنها عشق مىورزم و تو را فراموش مىكنم! اگرچه نمىتوانم آن را هم فراموشى )بنامم( چون يك زيبايى يا يك تظاهر فريبنده نيز جلوه توست و مسحور تجليات تو شدن نيز عشق به ذات توست.
من هرگاه مفتون هرچيز شدهام، در اعماق دل خود، به تو عشق ورزيدهام، بنابراين اى خداى بزرگ، تو از اين نظر مرا سرزنش مكن. فقط ظرفيت و شايستگى عطا كن تا هر چه بيشتر به تو نزديك شوم و در راه درازى كه بهسوى بوستان بىانتها و ابدى تو دارم، اين سبزهها و خزههاى ناچيز نظر مرا جلب نكند و از راه اصلى باز ندارند.
در دنيا، به چيزهاى كوچكى خوشحال مىشوم كه ارزشى ندارند و از چيزهايى رنج مىبرم كه بىاساسند. اين خوشحالىها و ناراحتىها دليل كمظرفيتى من است.
هنوز گرفتار زندان غم و اندوهم. هنوز اسير خوشى و لذتم... كمندِ درازِ آمال و آرزو، بال و پرم را بسته، اسير و گرفتارم كرده و با آزادى، آرى آزادىِ واقعى خيلى فاصله دارم.
ولى اى خداى بزرگ، در همين مرحلهاى كه هستم احساس مىكنم كه تو مانند راهبرى خردمند مرا پند و اندرز مىدهى، آيات مقدس خود را به من مىنمايى و مرا عبرت مىدهى! چهبسا كه در موضوعى ترس و وحشت داشتم و تو مرا كمك كردى. چيزهايى محال و ممتنع را جنبه امكان دادى و چه بسا مواقع كه به چيزى ايمان و اطمينان داشتم ولى تو آن را از من گرفتى و دچار غم و اندوهم كردى و به من نمودى كه اراده و مشيت هر چيز به دست توست. فعاليت مىكنيم، پايين و بالا مىرويم ولى ذلّت و عزّت فقط به دست توست.
وحید زرکوب (مصباح)
تمنای شیرین گناه
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
یاد استاد نوشته های مادر عزیزم سیما
آرشیو پیوندهای روزانه
فروردین 1387
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
شهریور 1386
خرداد 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
آذر 1385
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
تیر 1385
خرداد 1385
اردیبهشت 1385
فروردین 1385
اسفند 1384
بهمن 1384
دی 1384
آذر 1384
آبان 1384
مهر 1384
شهریور 1384
مرداد 1384
تیر 1384
خرداد 1384
اردیبهشت 1384
فروردین 1384
اسفند 1383
بهمن 1383
هوالحی / از خودم
بازگشتی دوباره /از خودم
ته مانده شعرهایم1/از خودم
ته مانده شعرهایم2/از خودم
تمنا در کلوپ/ازخودم
تنها اگر بخواهی
سایت اختصاصی ف شیدا